تبليغاتX
یک استکان سپید

 

 طلوع می کند

زمین را که بازی کودکانه اش

                         گرفته است

                              آسمان ------- دلت

چند سال است  امروزهای مرا دیروز زنده ای ؟

 

تا به هم رسیدن تاب بیاور !

 

آفتاب آب از تنم می چلاند و    

              لالایی قطره قطره شدنم را می خوابی

 

تا به هم رسیدن تاب بیاور!

 

تو از غروب سُرخورده ای

                      که پلکانش را بالاتر می روم

 

دوباره زمین به همان مدار می چرخد ،

 

که خوابم

            گرفته است

                         آسمان -------- دلم

تا چند سال ؟

             بس است

 

 روزها بخواب تا با من بخوابی .                        

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385ساعت 8:22  توسط ارثی زاد  |